శ్రోత్రియస్య అకామహతస్య

Telugu

श्रोत्रियस्य च अकामहतस्य

తైత్తిరీయ వాక్యానికి భాష్య వివరణ

శ్రోత్రియస్య అవృజినస్య, నిష్పాపస్యేత్యర్థః | అకామహతస్య చ | కామేన అహతః అకామహతః, కామవశీకృతత్వాత్ భోగ్యాకారేణ పరిణమమానేన మనసా అనుపహత ఇత్యర్థః | యోగ్యత్వాత్ మనుష్యగన్ధర్వాణామపి యః శ్రోత్రియోఽకామహతశ్చ, తస్య మానుషానన్దాత్ శతగుణేనానన్దోఽధిక ఇత్యర్థః | ఇత ఊర్ధ్వమపి అకామహతగ్రహణం శ్రోత్రియగ్రహణం చ ఉత్తరోత్తరానన్ద భూమిషూత్కృష్టానన్దప్రాప్తి సాధనవిశేషవిజ్ఞాపనార్థమ్ | శ్రౌతే హి జ్ఞానే నిష్ఠా శ్రోత్రియత్వమ్, నిష్కామతా చ తస్యైవ ఫలభూతమ్ | జ్ఞానఫలస్య చ ప్రత్యక్షత్వాత్ కామక్షయసమకాలమేవ తత్ ప్రతీయత ఇతి తత్ప్రదర్శనార్థం శ్రోత్రియస్య అకామహతస్యేతి విశేషణద్వయమ్ | ఏవం హి విజ్ఞాయతే — శ్రౌతజ్ఞాననిష్కామతయోః ఆనన్దోత్కర్షసాధనత్వమ్ | తస్మాత్ సాధనద్వయసంపత్తౌ యత్నః కర్తవ్య ఇతి ||

ఈ భాష్య భాగం, ఆనంద తారతమ్య మీమాంస సందర్భంలో, శ్రోత్రియస్య అకామహతస్య అనే పదబంధం యొక్క లోతైన అర్థాన్ని వివరిస్తుంది. శ్రోత్రియత్వం (వేదాంత జ్ఞానంలో నిష్ఠ) మరియు అకామహతత్వం (కోరికలచే పీడింపబడకపోవడం) అనే ఈ రెండు లక్షణాలు, మానవ ఆనందం కంటే వంద రెట్లు అధికమైన ఆనందాన్ని అనుభవించడానికి సాధనాలని శంకరాచార్యులు స్పష్టం చేశారు. ఈ లక్షణాలు బ్రహ్మానంద ప్రాప్తికి అత్యంత ఆవశ్యకమని ఆయన ఉద్ఘాటించారు.

శ్రోత్రియత్వం మరియు అకామహతత్వం

శంకరాచార్యుల వివరణ ప్రకారం, శ్రోత్రియస్య అవృజినస్య, నిష్పాపస్యేత్యర్థః అంటే 'శ్రోత్రియుడు పాపాలు లేనివాడు, నిష్కల్మషుడు' అని అర్థం. శ్రౌత జ్ఞానంలో నిష్ఠ ఉండటమే శ్రోత్రియత్వం. ఇది కేవలం వేదాన్ని అధ్యయనం చేయడమే కాకుండా, దానిలోని తత్త్వాన్ని పూర్తిగా అవగతం చేసుకొని, ఆ జ్ఞానంలో స్థిరంగా ఉండటాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ శ్రోత్రియత్వం ద్వారా అజ్ఞానం తొలగి, ఆత్మ స్వరూప జ్ఞానం కలుగుతుంది.

అకామహతస్య చ అంటే 'కోరికలచే పీడింపబడనివాడు' అని అర్థం. కామేన అహతః అకామహతః, అంటే కోరికలచే ప్రభావితం కానివాడు. సాధారణంగా, మనసు భోగ్య విషయాల పట్ల ఆకర్షింపబడి, వాటి ఆకారంలో పరిణమిస్తుంది. అయితే, అకామహతుడు అంటే, కామ వశీకృతత్వాత్ భోగ్యాకారేణ పరిణమమానేన మనసా అనుపహతః — కోరికలచే వశపరచబడటం వల్ల భోగ్య వస్తువుల ఆకారంలోకి పరిణమించే మనస్సుచే పీడింపబడనివాడు అని అర్థం. ఈ స్థితిలో మనస్సు నిర్మలంగా, కోరికల మలినం లేకుండా ఉంటుంది. శంకరాచార్యులు ఇతర సందర్భాలలో కూడా, ఇంద్రియాల ద్వారా వచ్చే జ్ఞానాన్ని మించి, నిర్విశేష పరబ్రహ్మను తెలుసుకోవాలని బోధించారు. "నేదం యదిదమ్ ఉపాసతే” – ‘ఇది అని ఉపదేశించేది బ్రహ్మం కాదు, దాన్ని తెలుసుకో’ - అనే వాక్యం ద్వారా, ఉపాధిభేద విశిష్టమైన అనాత్మను ఉపాసించకూడదని సూచించారు (కేన భాష్యం 1-5-33 చూడవచ్చు).

ఆనందోత్కర్షకు సాధనం

ఈ రెండు లక్షణాలు — శ్రోత్రియత్వం మరియు అకామహతత్వం — ఉత్తరోత్తర ఆనంద భూమికలలో అత్యుత్తమ ఆనందాన్ని పొందడానికి ప్రత్యేక సాధనాలని శంకరులు స్పష్టం చేశారు. ఒక శ్రోత్రియుడు, కోరికలు లేనివాడైనప్పుడు, అతడు మానవ గంధర్వుల ఆనందం కంటే వంద రెట్లు అధికమైన ఆనందాన్ని పొందుతాడు. ఈ విధంగా, ప్రతి ఉత్తరోత్తర ఆనంద భూమికలోనూ, ఈ రెండు లక్షణాలను కలిగి ఉన్నవారికి ఆనందం వంద రెట్లు అధికంగా ఉంటుంది.

జ్ఞానఫలం యొక్క ప్రత్యక్షత్వం: ‘జ్ఞానఫలస్య చ ప్రత్యక్షత్వాత్ కామక్షయ సమకాలమేవ తత్ ప్రతీయత ఇతి తత్ ప్రదర్శనార్థం శ్రోత్రియస్య అకామహతస్యేతి విశేషణద్వయమ్’ - అంటే, జ్ఞానం యొక్క ఫలితం ప్రత్యక్షంగా అనుభవంలోకి వస్తుంది కాబట్టి, కోరికలు నశించిన వెంటనే అది గోచరిస్తుంది. ఈ విషయాన్ని తెలియజేయడానికే 'శ్రోత్రియస్య అకామహతస్య' అనే రెండు విశేషణాలను ఉపయోగించారు. ఇది అధ్యారోప-అపవాద ప్రక్రియతో ముడిపడి ఉంది. అనగా, మొదట అజ్ఞానం ద్వారా ఆనందంపై అనేక ఉపాధులు అధ్యారోపించబడినట్లు భావించి, శ్రవణ, మనన, నిదిధ్యాసనాదుల ద్వారా ఆ ఉపాధులు అపవాదం చేయబడినప్పుడు, సహజమైన ఆనందం ప్రకాశిస్తుంది.

శ్రౌత జ్ఞానం మరియు నిష్కామత: శ్రౌతమైన (వేదాల ద్వారా పొందిన) జ్ఞానంలో నిష్ఠ ఉండడమే శ్రోత్రియత్వం. ఈ జ్ఞానానికి సహజ సిద్ధమైన ఫలమే నిష్కామత (కోరికలు లేకపోవడం). జ్ఞానం మరియు నిష్కామత రెండూ ఆనందవృద్ధికి ముఖ్యమైన సాధనాలు. అందుకే, ఈ రెండు సాధనాలను సంపాదించడానికి ప్రయత్నం చేయాలని శంకరులు ఉపదేశించారు. కేవలం ఉపాసనలు, కర్మలు సత్వశుద్ధిని కలిగిస్తాయని, తద్వారా వస్తుతత్త్వం (బ్రహ్మం) ప్రకాశించి, అద్వైత జ్ఞానానికి ఉపకరిస్తాయని శంకరులు ఛాందోగ్య భాష్య అవతరణికలో పేర్కొన్నారు. అయితే, జ్ఞానం అనేది కేవలం వస్తుతంత్రం (వస్తువు యొక్క వాస్తవికతపై ఆధారపడి ఉంటుంది), పురుషతంత్రం కాదు. దానిని మార్చడం సాధ్యం కాదు. (ఈ వివరణనుసూత్రభాష్యం 1.1.4 లో చూడవచ్చు)

ఉపాసనలు మరియు జ్ఞాన నిష్ఠ: వేదాంత జ్ఞానంలో నిష్ఠ ద్వారా లభించే ఆత్మ స్వరూప జ్ఞానం (అద్వైత విజ్ఞానం) ఆత్మపై అధ్యారోపించబడిన కర్తృత్వం, భోక్తృత్వం వంటి కారక-క్రియా-ఫల భేద జ్ఞానాన్ని తొలగిస్తుంది. ఉపాసనలు శాస్త్రం ద్వారా నిర్దేశించబడిన ఒక ఆలంబనాన్ని (ఆధారాన్ని) తీసుకొని, దానిపై నిరంతర చిత్తవృత్తిని కొనసాగించడమే (ఛాందోగ్య భాష్య అవతరణిక). ఇవి సత్యశుద్ధికి, చిత్త ఏకాగ్రతకు సహాయపడతాయి, కానీ అద్వైత జ్ఞానమే అజ్ఞానాన్ని సమూలంగా తొలగిస్తుంది.

ఖండన

బ్రహ్మాకార వృత్తి వంటి పోస్ట్-శంకర సిద్ధాంతాలు, అవిద్యను తొలగించడానికి ఒక ప్రత్యేకమైన మానసిక వృత్తి అవసరమని చెబుతాయి. అయితే, శ్రీ సచ్చిదానందేంద్ర సరస్వతి స్వామిజీ ఆది శంకరాచార్యుల భాష్యాలను అనుసరించి, బ్రహ్మం స్వయంప్రకాశం (స్వయం-ప్రకాశించేది) మరియు అపరోక్షం (తక్షణమే స్వయం-వ్యక్తం) అని నొక్కి చెప్పారు. బ్రహ్మమును తెలుసుకోవడానికి ఎటువంటి ప్రత్యేకమైన వృత్తి అవసరం లేదు. జ్ఞానం అనేది శ్రుతి ప్రమాణ జన్యం (వేద వాక్యాల ద్వారా కలిగేది), ఇది అధ్యాసను (తప్పుడు అధ్యారోపాన్ని) తొలగిస్తుంది, అంతేకానీ బ్రహ్మమును వృత్తి ద్వారా ప్రకాశింపచేయదు. బ్రహ్మం ఎన్నటికీ జ్ఞానానికి ఒక వస్తువు (విషయం) కాదు.

Kannada

ತೈತ್ತಿರೀಯ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಭಾಷ್ಯ ವಿವರಣೆ: श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य

श्रोत्रियस्य अवृजिनस्य, निष्पापस्येत्यर्थः । अकामहतस्य च । कामेन अहतः अकामहतः, कामवशीकृतत्वात् भोग्याकारेण परिणममानेन मनसा अनुपहत इत्यर्थः । योग्यत्वात् मनुष्यगन्धर्वाणामपि यः श्रोत्रियोऽकामहतश्च, तस्य मानुषानन्दात् शतगुणेनानन्दोऽधिक इत्यर्थः । इत ऊर्ध्वमपि अकामहतग्रहणं श्रोत्रियग्रहणं च उत्तरोत्तरानन्द भूमिषूत्कृष्टानन्दप्राप्ति साधनविशेषविज्ञापनार्थम् । श्रौते हि ज्ञाने निष्ठा श्रोत्रियत्वम्, निष्कामता च तस्यैव फलभूतम् । ज्ञानफलस्य च प्रत्यक्षत्वात् कामक्षयसमकालमेव तत् प्रतीयत इति तत्प्रदर्शनार्थं श्रोत्रियस्य अकामहतस्येति विशेषणद्वयम् । एवं हि विज्ञायते — श्रौतज्ञाननिष्कामतयोः आनन्दोत्कर्षसाधनत्वम् । तस्मात् साधनद्वयसम्पत्तौ यत्नः कर्त्तव्य इति ॥

ಆನಂದ ತಾರತಮ್ಯ ಮೀಮಾಂಸೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಾಷ್ಯದ ಈ ಭಾಗವು श्रोत्रियस्य अकामहतस्य ಎಂಬ ಪದಗುಚ್ಛದ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. श्रोत्रियत्वम् (ವೇದಾಂತ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆ) ಮತ್ತು अकामहतत्वम् (ಆಸೆಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗದಿರುವುದು) ಎಂಬ ಈ ಎರಡು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮಾನವನ ಆನಂದಕ್ಕಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧನಗಳಾಗಿವೆ ಎಂದು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕ ಎಂದು ಅವರು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

श्रोत्रियत्वम् ಮತ್ತು अकामहतत्वम्

• श्रोत्रियत्वम्: ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ವಿವರಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ, श्रोत्रियस्य अवृजिनस्य, निष्पापस्येत्यर्थः ಎಂದರೆ 'ಶ್ರೋತ್ರಿಯನು ಪಾಪಗಳಿಲ್ಲದವನು, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷನು' ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಶ್ರೌತ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ (ವೇದ ಜ್ಞಾನ) ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಶ್ರೋತ್ರಿಯತ್ವ. ಇದು ಕೇವಲ ವೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದಲ್ಲದೆ, ಅದರಲ್ಲಿನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿತು, ಆ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ರೋತ್ರಿಯತ್ವದ ಮೂಲಕ ಅಜ್ಞಾನವು ತೊಲಗಿ, ಆತ್ಮ ಸ್ವರೂಪದ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

• अकामहतत्वम्: अकामहतस्य च ಎಂದರೆ 'ಆಸೆಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗದವನು' ಎಂದು ಅರ್ಥ. कामेन अहतः अकामहतः, ಎಂದರೆ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗದವನು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಭೋಗ್ಯ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿ, ಅವುಗಳ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅಕಾಮಹತ ಎಂದರೆ: कामवशीकृतत्वात् भोग्याकारेण परिणममानेन मनसा अनुपहतः — ಆಸೆಗಳಿಗೆ ವಶವಾಗುವುದರಿಂದ ಭೋಗ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ಪರಿಣಮಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗದವನು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ಆಸೆಗಳ ಮಲಿನವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಇತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಬರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೀರಿ, ನಿರ್ವಿಶೇಷ ಪರಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂದು ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. "नेदं यदिदमुपासते" – 'ಜನರು ಯಾವುದನ್ನು ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅದು ಬ್ರಹ್ಮವಲ್ಲ' – ಎಂಬ ವಾಕ್ಯದ ಮೂಲಕ, ಉಪಾಧಿಭೇದದಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಅನಾತ್ಮವನ್ನು ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ (ಕೇನ ಭಾಷ್ಯ 1-5-33 ನೋಡಿ).

ಆನಂದೋತ್ಕರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಾಧನ

ಈ ಎರಡು ಲಕ್ಷಣಗಳು — श्रोत्रियत्वम् ಮತ್ತು अकामहतत्वम् — ಉತ್ತರೋತ್ತರ ಆನಂದ ಭೂಮಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ವಿಶೇಷ ಸಾಧನಗಳಾಗಿವೆ ಎಂದು ಶಂಕರರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನು ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲದವನಾದಾಗ, ಅವನು ಮನುಷ್ಯ-ಗಂಧರ್ವರ ಆನಂದಕ್ಕಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉತ್ತರೋತ್ತರ ಆನಂದ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಈ ಎರಡು ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೆ ಆನಂದವು ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ.

• ಜ್ಞಾನಫಲದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತೆ: ज्ञानफलस्य च प्रत्यक्षत्वात् कामक्षयसमकालमेव तत् प्रतीयत इति तत्प्रदर्शनार्थं श्रोत्रियस्य अकामहतस्येति विशेषणद्वयम् - ಎಂದರೆ, ಜ್ಞಾನದ ಫಲವು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವುದರಿಂದ, ಆಸೆಗಳು ನಾಶವಾದೊಡನೆಯೇ ಅದು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಲೇ श्रोत्रियस्य ಮತ್ತು अकामहतस्य ಎಂಬ ಎರಡು ವಿಶೇಷಣಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಅಧ್ಯಾರೋಪ-ಅಪವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ತಳಕುಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಮೊದಲು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆನಂದದ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ಉಪಾಧಿಗಳು ಅಧ್ಯಾರೋಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಶ್ರವಣ, ಮನನ, ನಿದಿಧ್ಯಾಸನಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ಉಪಾಧಿಗಳನ್ನು ಅಪವಾದ (ನಿಷೇಧ) ಮಾಡಿದಾಗ, ಸಹಜವಾದ ಆನಂದವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

• ಶ್ರೌತ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಾಮತೆ: ಶ್ರೌತವಾದ (ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ ಪಡೆದ) ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆ ಇರುವುದೇ ಶ್ರೋತ್ರಿಯತ್ವ. ಈ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಹಜ ಸಿದ್ಧವಾದ ಫಲವೇ ನಿಷ್ಕಾಮತೆ (ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದು). ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಾಮತೆ ಎರಡೂ ಆನಂದ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಾಧನಗಳು. ಆದಕಾರಣ, ಈ ಎರಡು ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕೆಂದು ಶಂಕರರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಉಪಾಸನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳು ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ, ಆ ಮೂಲಕ ವಸ್ತುತತ್ತ್ವವು (ಬ್ರಹ್ಮ) ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಅದ್ವೈತ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಶಂಕರರು ಛಾಂದೋಗ್ಯ ಭಾಷ್ಯದ ಅವತರಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಜ್ಞಾನವು ಕೇವಲ वस्तुतन्त्रम् (ವಸ್ತುವಿನ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ), पुरुषतन्त्रम् (ಪುರುಷನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಲ್ಲ) ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ (ಈ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಸೂತ್ರಭಾಷ್ಯ 1.1.4 ರಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು).

ಉಪಾಸನೆಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ನಿಷ್ಠೆ

ವೇದಾಂತ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿನ ನಿಷ್ಠೆಯ ಮೂಲಕ ಲಭಿಸುವ ಆತ್ಮ ಸ್ವರೂಪ ಜ್ಞಾನವು (ಅದ್ವೈತ ವಿಜ್ಞಾನ), ಆತ್ಮನ ಮೇಲೆ ಅಧ್ಯಾರೋಪಿಸಲಾದ ಕರ್ತೃತ್ವ, ಭೋಕ್ತೃತ್ವ ಮುಂತಾದ ಕಾರಕ-ಕ್ರಿಯಾ-ಫಲ ಭೇದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಉಪಾಸನೆಗಳು ಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಆಲಂಬನವನ್ನು (ಆಧಾರವನ್ನು) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದಾಗಿದೆ (ಛಾಂದೋಗ್ಯ ಭಾಷ್ಯ ಅವತರಣಿಕೆ). ಇವು ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧಿಗೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ತದ ಏಕಾಗ್ರತೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅದ್ವೈತ ಜ್ಞಾನವೇ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಮೂಲವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಖಂಡನೆ

ಬ್ರಹ್ಮಾಕಾರ ವೃತ್ತಿಯಂತಹ ಶಂಕರೋತ್ತರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಅವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಮಾನಸಿಕ ವೃತ್ತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಶ್ರೀ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಭಾಷ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮವು स्वयंप्रकाशम् (ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದದ್ದು) ಮತ್ತು अपरोक्षम् (ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವಯಂ-ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವಂಥದ್ದು) ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ವೃತ್ತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನವು ಶ್ರುತಿ ಪ್ರಮಾಣ ಜನ್ಯ (ವೇದ ವಾಕ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾಗುವಂಥದ್ದು), ಇದು ಅಧ್ಯಾಸವನ್ನು (ತಪ್ಪು ಅಧ್ಯಾರೋಪವನ್ನು) ತೊಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ವೃತ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮವು ಎಂದಿಗೂ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಸ್ತುವಾಗಲು (विषयः) ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.