2026-09-02
పరమార్థ చింతామణికి పరమఋషి:
శ్రీ సచ్చిదానందేంద్ర సరస్వతీ స్వామివారు
భారతదేశపు నాలుగు దిక్కులలో శ్రీ శంకరాచార్యులు స్థాపించిన ఆమ్నాయ పీఠాలలో దక్షిణాన ఉన్న శృంగేరి శారదా పీఠం ఒకటి. ఈ పీఠానికి ప్రథమ ఆచార్యులైన సురేశ్వరులు శంకరులకు అత్యంత ప్రియమైన శిష్యులు. శంకరులకు మరియు కర్ణాటకకు మధ్య ఉన్న ఈ చారిత్రక మరియు గాఢమైన సంబంధం ఉన్నప్పటికీ, ఒక విచారకరమైన విషయం ఏమిటంటే ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు మధ్యభాగం వరకు శంకరుల లోతైన గ్రంథాలు కన్నడిగులకు సులభంగా లభించలేదు. ప్రపంచ వ్యవహారాలకు అతీతంగా నిలిచే ప్రస్థానత్రయాలైన (బ్రహ్మసూత్రాలు, ఉపనిషత్తులు మరియు భగవద్గీత) వేదాంత తత్వాలను మఠాలు, మందిరాల దాటి బయటకు తీసుకువచ్చి, సామాన్య ప్రజలకు చేరవేసిన అరుదైన మరియు చారిత్రక సాధన శ్రీ సచ్చిదానందేంద్ర సరస్వతీ స్వామివారికే దక్కుతుంది.
"ఉదయం నిద్రలేచినప్పటి నుండి పడుకునే వరకు, పుట్టినప్పటి నుండి చనిపోయే వరకు వేదాంత చింతనలోనే నిమగ్నమై ఉండాలి" అనే ప్రాచీన వేదాంత నానుడికి సార్థకత చేకూర్చేలా జీవించినవారు శ్రీ స్వామివారు. వీరి పూర్వాశ్రమ నామం యెల్లంబళసె సుబ్బారావు (జననం: 5 జనవరి 1880 - మరణం: 5 ఆగస్టు 1975). బాల్యంలో పేదరికం ఉన్నప్పటికీ వారాన్నం (వారానికో ఇంట్లో భోజనం చేయడం) స్వీకరిస్తూనే విద్యాభ్యాసాన్ని కొనసాగించారు. తమ స్వయంకృషితోనే సంస్కృతాన్ని వంటపట్టించుకున్న వీరు, ఆంగ్ల భాషలోనూ అసాధారణ పాండిత్యాన్ని సాధించారు. వృత్తిజీవితంలో కొంతకాలం ఉపన్యాసకులుగా సేవలు అందించి, ఆ తర్వాత బెంగళూరులోని మిడిల్ స్కూల్ ప్రధానోపాధ్యాయులుగా పదవీ విరమణ చేశారు.
సజ్జనుల సహవాసం వీరి మనస్సును బాల్యం నుండే తత్వచింతన వైపు ఆకర్షించింది. కె.ఎ. కృష్ణస్వామి అయ్యర్, హానగల్ విరూపాక్షశాస్త్రి, కుర్తుకోటి మహరాజ్ మరియు హోసకెరె చిదంబరయ్య వంటి మహనీయుల మార్గదర్శకత్వం వీరి ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలకు బలమైన పునాది వేసింది. ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడే అధ్యాత్మం గురించి అనేక కృతులను రచించిన వీరు, శంకర తత్వాల ప్రచారం కోసమే 'అధ్యాత్మ ప్రకాశ కార్యాలయ'ను మరియు 'అధ్యాత్మ ప్రకాశ' అనే మాసపత్రికను ప్రారంభించారు. కేవలం రచనలకే పరిమితం కాకుండా, తప్పులు లేని గ్రంథాలను తక్కువ ధరకు ప్రజలకు అందించాలనే మహాత్వాకాంక్షతో స్వయంగా అచ్చు అక్షరాలను కూర్చి ముద్రణాలయాన్ని నడిపించారు.
మైసూర్ మహారాజుగా ఉన్న జయచామరాజేంద్ర ఒడయార్ వారి ప్రత్యేక ప్రార్థన మేరకు, శ్రీ శంకరాచార్యుల ప్రస్థానత్రయ భాష్యాలను కన్నడలోకి అనువదించిన కీర్తి వీరిదే. వీరు కన్నడ, ఆంగ్లం మరియు సంస్కృత భాషలలో 250కి పైగా కృతులను రచించారు. తమ సంసార బాధ్యతలను సమర్పకంగా పూర్తి చేసి, భార్యాబిడ్డలకు ఎలాంటి ఇబ్బంది కలగకుండా ఏర్పాట్లు చేసిన తర్వాతే సన్యాస దీక్షను స్వీకరించారు. విలాసాలలో మునిగితేలుతున్న నేటి ఆడంబర సన్యాసుల మధ్య, ఎలాంటి బృహత్తర ఆశ్రమం లేదా సంస్థల అండ లేకుండా కేవలం వేదాంత ప్రచారం కోసమే తమ 96 సంవత్సరాల సుదీర్ఘ జీవితాన్ని అంకితం చేసిన శ్రీ సచ్చిదానందేంద్ర సరస్వతీ స్వామివారు కర్ణాటకకు సంబంధించి నిజమైన 'అభినవ శంకరులే'.
పరమార్థ చింతామణికి పరమఋషి
పూజ్యశ్రీ సచ్చిదానందేంద్ర సరస్వతీ స్వామివారు చేపట్టింది ఇటువంటి ధీరకృత్యమే.
శంకరుల గ్రంథాలు కన్నడ భాషలో చాలా కాలం పాటు వెలుగు చూడలేదని ఇంతకుముందే గమనించాం కదా. ఈ లోటును తీర్చినవారు 'అభినవ శంకర' సచ్చిదానందేంద్ర సరస్వతి. ఈ పనిని వారు ఎంత సమర్థవంతంగా, దోషరహితంగా నెరవేర్చారంటే, వారి గ్రంథాలు 'critical edition' (విమర్శనాత్మక ప్రచురణలు) లుగా గొప్ప ఉపకారం చేశాయి. మూలానికి ఏమాత్రం భంగం కలగకుండా అనువాదం చేయడం, పాఠ్యభేదాలను గుర్తించడం, వివరణాత్మక వ్యాఖ్యలు రాయడం, గ్రంథంలో ఉదహరించిన వాక్యాల మూలస్థానాలను సూచించడం, సూత్రాలు, మంత్రాలు మొదలైనవాటికి అకారాది పట్టికలను రచించడం - ఇలా పలు సంస్థలు కలిసి కష్టపడినా అసాధ్యమైన పనిని స్వామివారు ఏకాగ్రతతో, దీక్షతో చేశారు. మరియు ఉల్లేఖించదగిన మరో విషయం వారు రచించిన 'శ్రీశంకరభగవత్పాద వృత్తాంతసారసర్వస్వ' అనే గ్రంథం. ఇది శంకరాచార్యులకు సంబంధించిన మొత్తం సమాచారాన్ని పరిశీలించి, వాటిని యుక్తి మరియు అనుభవాలతో శోధించి, సారాంశాన్ని నిర్వివాదంగా ప్రకటిస్తుంది. శంకరుల వ్యక్తిత్వం-కృతుల గురించి ఆఖరి మాటగా ఈ గ్రంథం నిలిచిందంటే దాని ప్రాముఖ్యతను అర్థం చేసుకోక తప్పదు.
వేదాంతానికి సంబంధించిన పలు ప్రకరణ గ్రంథాలను స్వామివారు అనువదించారు. అలాగే పద్మపాదుల, సురేశ్వరుల రచనల పుస్తకాలను కూడా తీసుకువచ్చారు. మనోవాక్కాయ కర్మల ద్వారా స్వయంగా అద్వైతులు అయినప్పటికీ, ఇతర సిద్ధాంతాల పట్ల వారిలో ఏమాత్రం చేదుభావం ఉండేది కాదు. ఈ దిశగా గమనించాల్సిన విషయం ఏమిటంటే, స్వామివారు భగవద్రామానుజుల మరియు భగవాన్ బుద్ధుని మౌలిక గ్రంథాలను అనువాదంతో సహా ప్రచురించడం. వారి విశాల దృక్పథానికి ఇంతకు మించిన సాక్ష్యం అవసరం లేదు.
'మాండూక్యరహస్యవివృతిః', 'వేదాంతప్రక్రియాప్రత్యభిజ్ఞా' వంటి స్వతంత్ర సంస్కృత కృతులలో స్వామివారు ప్రయోగించిన పదునైన తర్కశైలి, వారు ఉపయోగించిన ప్రౌఢభాష అనేకమంది విద్వాంసులను ఆశ్చర్యచకితులను చేశాయి. అందుకే రంగనాథశర్మ లాంటి గొప్ప పండితులు తలలూపుతూ ముక్తకంఠంతో ప్రశంసించారు - "...సంస్కృతం మాత్రం 'స్వయం బోధిని' సహాయంతో స్వయంగా నేర్చుకున్న స్వార్జిత భాష. భాష్యాది సంస్కృత గ్రంథాలను చదివి చదివి భాషను వశపరుచుకుని శాస్త్రీయ భాషలో శాస్త్ర గ్రంథాలను రచించారు. మాండూక్యరహస్యవివృతిలో వారు ఉపయోగించిన సంస్కృత భాషాశైలిని చూసి నేను ముగ్ధుడిని అయ్యాను." ఇన్ని ఉన్నప్పటికీ సాంప్రదాయిక వర్గాలలో స్వామివారి పట్ల, వారి కృతుల పట్ల ఒక రకమైన తామస నిర్లక్ష్యం, దురహంకార పూరితమైన ఉపేక్ష ఉంది. ఇది సర్వథా ఖండించదగినదని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు.
స్వామివారి వ్యక్తిత్వంలో ప్రస్ఫుటంగా కనిపించే గుణం ఏమిటంటే సమాజం మేలు పట్ల వారిలో ఉన్న చెరగని శ్రద్ధ. అందువల్లే వారు పండితులకు మాత్రమే ఉపయోగపడే ప్రౌఢ గ్రంథాలను రాసి ఊరుకోకుండా, అన్ని వర్గాల ప్రజలకూ ఉపయోగపడేలా అధ్యాత్మ గీతాలను, వేదాంత కథావళులను రచించారు; ఉదాహరణల గందరగోళం లేని సులభమైన ఉపన్యాస మంజరులను ప్రచురించారు. సంస్కృత భాషా అభ్యసనానికి సహాయపడే 'ప్రథమ పుస్తక'లు కూడా వారి కలం నుండి వెలువడ్డాయి. మరింత నైపుణ్యానికి అనుకూలంగా ఉంటుందని రఘువంశ కావ్యంలోని రెండు సర్గలను వ్యాఖ్యలతో సహా అనువదించారు. శుద్ధజ్ఞానం ద్వారా బోధించబడిన వైరాగ్యం ప్రాప్తించడానికి చిత్తశుద్ధి అత్యవసరం; చిత్తశుద్ధిని కలిగించడానికి నిష్కామ కర్మ మరియు నిర్మల భక్తి అవసరంగా సహాయపడతాయి. దీనిని గ్రహించిన స్వామివారు సాధకుల సహాయార్థం 'నారద భక్తిసూత్రాల'ను అనువదించారు. లోక కల్యాణం కోసం స్వయంగా కర్మఠులుగా జీవించారు.
స్వామివారు తమ గురువులైన కె.ఎ. కృష్ణస్వామి అయ్యర్ రచించిన 'Vedanta or The Science of Reality' గ్రంథం యొక్క వెలుగులోనే ముందుకు సాగి, ఉపనిషత్-తత్వాన్ని సాటిలేని విధంగా ఆవిష్కరించే 'పరమార్థచింతామణి' అనే గ్రంథాన్ని రచించారు. ఇందులో అనుసరించినది అవస్థాత్రయ ప్రక్రియ. ఏ శ్రుతి-స్మృతి వాక్యాలను ఉదహరించే గందరగోళానికి వెళ్లకుండా కేవలం నిర్విశేష అనుభవాన్ని నమ్మి బ్రహ్మాన్ని తెలుసుకోవచ్చని ఈ గ్రంథం నిష్ప్రపంచంగా చూపుతుంది. వేదాంతాన్ని గుడ్డి నమ్మకంపై నిలబెట్టకుండా సార్వత్రిక అనుభవాన్ని ఆశ్రయించడం ఈ కృతి యొక్క విశిష్టత. దీనివల్ల జరిగిన అతి పెద్ద ఉపకారం ఏమిటంటే - వేదాంతానికి అంటిన ముద్రలన్నీ తొలగిపోయి అది విచారణకు అనుకూలంగా మారింది.
వేదాంతం అనే ఒకే అంశం గురించి రెండు వందలకు పైగా గ్రంథాలను స్వామివారు కన్నడ, సంస్కృత మరియు ఆంగ్ల భాషలలో రచించారు. తొంభై ఏళ్లు పైబడిన వృద్ధాప్యంలోనూ ఎలాంటి వ్యాధులను లెక్కచేయకుండా మంచం మీద నుండి ప్రాక్కుంటూ వచ్చి ఉపన్యాసాలు ఇస్తుండేవారంటే, వారిలో సదా జాగృతంగా ఉన్న వేదాంత విద్య పట్ల తపన గురించి ఏమని చెప్పగలం? నమస్కుర్మో యథాబలం!
(కృప: ప్రేక్షా)
(రచయిత సంస్కృత స్నాతకోత్తర (పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్) పట్టభద్రులు, 'ప్రేక్షా' అంతర్జాల పత్రిక సహాయ సంపాదకులు)
(ప్రతిస్పందించండి: shashikiran17@gmail.com, feedback@vijayavani.in)
ಪರಮಾರ್ಥ ಚಿಂತಾಮಣಿಯ ಪರಮಋಷಿ: ಶ್ರೀ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳು
ಭಾರತದ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆಮ್ನಾಯ ಪೀಠಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಶೃಂಗೇರಿ ಶಾರದಾ ಪೀಠವೂ ಒಂದು. ಈ ಪೀಠದ ಪ್ರಥಮ ಆಚಾರ್ಯರಾದ ಸುರೇಶ್ವರರು ಶಂಕರರ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಶಂಕರರಿಗೂ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೂ ಇರುವ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಗಾಢವಾದ ಸಂಬಂಧದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಒಂದು ವಿಷಾದದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದವರೆಗೂ ಶಂಕರರ ಗಹನವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಪಂಚದ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತಿರುವ ಪ್ರಸ್ಥಾನತ್ರಯಗಳಂತಹ (ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಹಾಗೂ ಭಗವದ್ಗೀತೆ) ವೇದಾಂತ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳ ಆಚೆಗೂ ತಂದು, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ ವಿರಳ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆ ಶ್ರೀ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.
"ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಮಲಗುವವರೆಗೂ, ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ವೇದಾಂತ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಗ್ನರಾಗಿರಬೇಕು" ಎಂಬ ಪ್ರಾಚೀನ ವೇದಾಂತದ ನಾಣ್ಣುಡಿಗೆ ಅನ್ವರ್ಥವಾಗಿ ಬದುಕಿದವರು ಶ್ರೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳು. ಇವರ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದ ಹೆಸರು ಯೆಲ್ಲಂಬಳಸೆ ಸುಬ್ಬರಾವ್ (ಜನನ: ೫ ಜನವರಿ ೧೮೮೦ - ನಿಧನ: ೫ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೯೭೫). ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ವಾರಾನ್ನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಂಡ ಇವರು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೂ ಅಸಾಧಾರಣ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದರು. ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ತರುವಾಯ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಿಡಲ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರಾಗಿ ನಿವೃತ್ತರಾದರು.
ಸಜ್ಜನರ ಸಹವಾಸ ಇವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ತತ್ವಚಿಂತನೆಯತ್ತ ಸೆಳೆಯಿತು. ಕೆ.ಎ. ಕೃಷ್ಣಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯರ್, ಹಾನಗಲ್ ವಿರೂಪಾಕ್ಷಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಕುರ್ತುಕೋಟಿ ಮಹಾರಾಜ್ ಮತ್ತು ಹೊಸಕೆರೆ ಚಿದಂಬರಯ್ಯನವರಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಇವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಭದ್ರಬುನಾದಿ ಹಾಕಿತು. ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಇವರು, ಶಾಂಕರ ತತ್ವಗಳ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕಾಗಿಯೇ 'ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಪ್ರಕಾಶ ಕಾರ್ಯಾಲಯ'ವನ್ನು ಹಾಗೂ 'ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಪ್ರಕಾಶ' ಎಂಬ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ತಪ್ಪಿಲ್ಲದ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಜನರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ತಾವೇ ಅಚ್ಚಿನ ಮೊಳೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಮುದ್ರಣಾಲಯವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದರು.
ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜರಾಗಿದ್ದ ಜಯಚಾಮರಾಜೇಂದ್ರ ಒಡೆಯರ್ ಅವರ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಮೇರೆಗೆ, ಶ್ರೀ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಪ್ರಸ್ಥಾನತ್ರಯ ಭಾಷ್ಯಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಇವರದ್ದು. ಇವರು ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ೨೫೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂರೈಸಿ, ಹೆಂಡತಿ-ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕವಷ್ಟೇ ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಮೋಜು-ಮಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಇಂದಿನ ಆಡಂಬರದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ನಡುವೆ, ಯಾವುದೇ ಬೃಹತ್ ಆಶ್ರಮ ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ವೇದಾಂತ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ೯೬ ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ಶ್ರೀ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಜವಾದ 'ಅಭಿನವ ಶಂಕರ'ರೇ ಸರಿ.
ಪರಮಾರ್ಥ ಚಿಂತಾಮಣಿಯ ಪರಮಋಷಿ
ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದು ಇಂಥ ಧೀರಕೃತ್ಯವನ್ನು.
ಶಂಕರರ ಗ್ರಂಥಗಳು ಕನ್ನಡಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಾಲ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಿಂದೆ ಗಮನಿಸಿದೆವಷ್ಟೆ. ಈ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿದವರು 'ಅಭಿನವ ಶಂಕರ' ಸಚ್ಚಿದಾನಂದೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿಗಳು. ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವರು ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ, ನಿರ್ದುಷ್ಟವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರೆಂದರೆ, ಅವರ ಗ್ರಂಥಗಳು 'critical edition' ಗಳಾಗಿ ಮಹೋಪಕಾರ ಮಾಡಿವೆ. ಮೂಲಕ್ಕೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಊನ ಬಾರದಂತೆ ಅನುವಾದ ಮಾಡುವುದು, ಪಾಠಭೇದಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ವಿವರಣಾತ್ಮಕ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು, ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಉದಾಹೃತವಾದ ವಾಕ್ಯಗಳ ಸ್ಥಳನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುವುದು, ಸೂತ್ರ, ಮಂತ್ರ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಅಕಾರಾದಿ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವುದು - ಹೀಗೆ ಹಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸೇರಿ ದುಡಿದರೂ ದುಸ್ಸಾಧ್ಯವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ದೃಷ್ಟಿಗಿಡದೇ ದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದರು. ಮತ್ತು ಉಲ್ಲೇಖಾರ್ಹವಾದುದು ಅವರು ರಚಿಸಿದ 'ಶ್ರೀಶಂಕರಭಗವತ್ಪಾದ ವೃತ್ತಾಂತಸಾರಸರ್ವಸ್ವ' ಎಂಬ ಗ್ರಂಥ. ಇದು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಯುಕ್ತ್ಯನುಭವಗಳಿಂದ ಶೋಧಿಸಿ, ಮಥಿತಾರ್ಥವನ್ನು ನಿರ್ವಿವಾದವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಶಂಕರರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ-ಕೃತಿತ್ವಗಳ ಬಗೆಗೆ ಕೊನೆಯ ಮಾತಾಗಿ ಈ ಗ್ರಂಥವು ನಿಂತಿದೆಯೆಂದರೆ ಅದರ ಮಹತ್ವವು ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದಿರದು.
ವೇದಾಂತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಕರಣಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪದ್ಮಪಾದರ, ಸುರೇಶ್ವರರ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ಹೊತ್ತಿಗೆಗಳನ್ನೂ ಹೊರತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮನೋವಾಕ್ಕಾಯಗಳಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಅದ್ವೈತಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಅನ್ಯದರ್ಶನಗಳ ಬಗೆಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಹಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದುದು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಭಗವದ್ರಾಮಾನುಜರ ಮತ್ತು ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನ ಮೌಲಿಕಗ್ರಂಥಗಳ ಸಾನುವಾದ ಪ್ರಕಟಣೆ. ಅವರ ಮನೋವೈಶಾಲ್ಯದ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಅನವಶ್ಯ.
'ಮಾಂಡೂಕ್ಯರಹಸ್ಯವಿವೃತಿಃ', 'ವೇದಾಂತಪ್ರಕ್ರಿಯಾಪ್ರತ್ಯಭಿಜ್ಞಾ' ಮುಂತಾದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಸ್ಕೃತಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೂಡಿರುವ ನಿಶಿತ ತರ್ಕಸರಣಿಯೂ, ಅವರು ಬಳಸಿರುವ ಪ್ರೌಢಭಾಷೆಯೂ ಅನೇಕ ವಿದ್ವದ್ವರೇಣ್ಯರನ್ನು ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ರಂಗನಾಥಶರ್ಮರಂಥ ಪ್ರಗಲ್ಭಪಂಡಿತರು ತಲೆದೂಗಿ ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿರುವುದು - '...ಸಂಸ್ಕೃತವು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಯಂ ಬೋಧಿನಿಯ ನೆರವಿನಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಕಲಿತ ಸ್ವಾರ್ಜಿತ ಭಾಷೆ. ಭಾಷ್ಯಾದಿ ಸಂಸ್ಕೃತಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಓದಿ ಓದಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಂಡೂಕ್ಯರಹಸ್ಯವಿವೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಳಸಿದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷಾಶೈಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಮುಗ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ.' ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಬಗೆಗೆ, ಅವರ ಕೃತಿಗಳ ಬಗೆಗೆ, ಒಂದು ತೆರನಾದ ತಾಮಸನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಉದ್ಘಂಡ ಉಪೇಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಇದು ಸರ್ವಥಾ ಖಂಡನೀಯವೆಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಾಮಿಗಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ಗುಣವೆಂದರೆ ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿನ ಬಗೆಗೆ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಅಳಿಯದ ಕಳಕಳಿ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಪಂಡಿತರಿಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪ್ರೌಢಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಸುಮ್ಮನಾಗದೆ, ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಜನರಿಗೂ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಗೀತೆಗಳನ್ನೂ ವೇದಾಂತಕಥಾವಳಿಗಳನ್ನೂ ರಚಿಸಿದರು; ಉದ್ಧರಣಗಳ ಕೋಲಾಹಲವಿಲ್ಲದ ಸುಬೋಧವಾದ ಉಪನ್ಯಾಸಮಂಜರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಸಂಸ್ಕೃತಭಾಷಾಕಲಿಕೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ 'ಪ್ರಥಮ ಪುಸ್ತಕ'ಗಳು ಕೂಡ ಅವರ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದವು. ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವೆಂದು ರಘುವಂಶಕಾವ್ಯದ ಎರಡು ಸರ್ಗಗಳನ್ನು ಸಟಿಪ್ಪಣವಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸಿದರು. ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬೋಧಿತವಾದ ವೈರಾಗ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿ ಅತ್ಯವಶ್ಯ; ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಲು ನಿಷ್ಕಾಮಕರ್ಮ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಮಲಭಕ್ತಿಗಳು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ಮನಗಂಡ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಸಾಧಕರ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ 'ನಾರದ ಭಕ್ತಿಸೂತ್ರ'ವನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿದರು. ಲೋಕಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಕರ್ಮಠರಾಗಿ ಬಾಳಿದರು.
ಸ್ವಾಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಾದ ಕೆ.ಎ. ಕೃಷ್ಣಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯರ್ ಅವರು ರಚಿಸಿದ 'Vedanta or The Science of Reality' ಗ್ರಂಥದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮುನ್ನಡೆದು ಉಪನಿಷತ್-ತತ್ವವನ್ನು ಅನ್ನಾದೃಶವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ 'ಪರಮಾರ್ಥಚಿಂತಾಮಣಿ' ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಿರುವುದು ಅವಸ್ಥಾತ್ರಯಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಯಾವ ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಕೇವಲ ನಿರ್ವಿಶೇಷಾನುಭವವನ್ನು ನಚ್ಚಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದೆಂದು ಈ ಗ್ರಂಥವು ನಿಷ್ಟ್ರಪಂಚವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ವೇದಾಂತವನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕಾನುಭವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವುದು ಈ ಕೃತಿಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ಇದರಿಂದಾದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರವೆಂದರೆ - ವೇದಾಂತಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಳಚಿಹೋಗಿ ಅದು ವಿಚಾರಸಹವಾಯಿತು.
ವೇದಾಂತವೆಂಬ ಒಂದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕುರಿತು ಇನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಕನ್ನಡ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತೊಂಬತ್ತಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಅಪರವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಧಿಗಳಾವುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆಂದರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿದ್ದ ವೇದಾಂತವಿದ್ಯೆಯ ತುಡಿತದ ಬಗೆಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಾದೀತು? ನಮಸ್ಕುರ್ಮೊ ಯಥಾಬಲಂ!
(ಕೃಪೆ: ಪ್ರೇಕ್ಷಾ)
(ಲೇಖಕರು ಸಂಸ್ಕೃತ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವೀಧರರು, 'ಪ್ರೇಕ್ಷಾ' ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಹಾಯಕ ಸಂಪಾದಕರು)
(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ: shashikiran17@gmail.com, feedback@vijayavani.in)
The Supreme Sage of 'Paramartha Chintamani': Sri Satchidanandendra Saraswati Swamiji
Among the Amnaya Peethas established by Sri Shankaracharya in the four corners of India, the Sringeri Sharada Peetha in the south is one. The first Acharya of this Peetha, Sureshwara, was a beloved disciple of Shankara. Despite this historical and deep connection between Shankara and Karnataka, it is a matter of regret that until the mid-twentieth century, Shankara's profound texts were not easily accessible to Kannadigas. The rare and historical achievement of bringing Vedantic principles—such as the Prasthanatrayi (Brahma Sutras, Upanishads, and the Bhagavad Gita), which transcend worldly affairs—beyond the confines of mathas and temples to the common people, belongs to Sri Satchidanandendra Saraswati Swamiji.
Swamiji lived truly in accordance with the ancient Vedantic adage, "From morning until sleep, from birth until death, one must be immersed in Vedantic contemplation." His pre-monastic name was Yellambalase Subbarao (Born: January 5, 1880 - Died: August 5, 1975). Despite childhood poverty, he continued his education by accepting Varanna (a traditional system of receiving meals from different households). Having mastered Sanskrit entirely through his own efforts, he also achieved extraordinary scholarship in the English language. In his professional life, he served as a lecturer for some time and subsequently retired as the Headmaster of a Middle School in Bengaluru.
The company of righteous people drew his mind toward philosophical contemplation from a young age. The guidance of great men like K.A. Krishnaswamy Iyer, Hanagal Virupaksha Shastri, Kurtakoti Maharaj, and Hosakere Chidambarayya laid a strong foundation for his spiritual growth. Even while in government service, he authored many works on spirituality and established the 'Adhyatma Prakasha Karyalaya' along with a monthly magazine titled 'Adhyatma Prakasha' solely for the dissemination of Shankara's philosophy. Not limiting himself to writing, he managed the printing press by setting the types himself, driven by the noble ambition of providing error-free books to the public at affordable prices.
The credit for translating Sri Shankaracharya's commentaries on the Prasthanatrayi into Kannada, upon the special request of the then Maharaja of Mysore, Jayachamarajendra Wadiyar, goes to him. He authored more than 250 works across Kannada, English, and Sanskrit. He embraced Sannyasa (renunciation) only after adequately fulfilling his family responsibilities and making arrangements to ensure no hardship would fall upon his wife and children. Amidst today's ostentatious ascetics lost in worldly indulgence, Sri Satchidanandendra Saraswati Swamiji, who dedicated his long life of 96 years solely to the propagation of Vedanta without the backing of any massive ashram or institution, is truly the 'Abhinava Shankara' (Modern Shankara) as far as Karnataka is concerned.
The Supreme Sage of Paramartha Chintamani
Venerable Sri Satchidanandendra Saraswati Swamiji undertook such a heroic task.
As noted earlier, for a long time, Shankara's works did not see the light of day in the Kannada language. The one who bridged this gap was the 'Abhinava Shankara', Satchidanandendra Saraswati. He accomplished this task so efficiently and flawlessly that his translations have served as an immense boon in the form of 'critical editions'. Translating without causing the slightest damage to the original, identifying textual variations, writing explanatory notes, locating the source of sentences quoted in the text, and creating alphabetical indices for sutras and mantras—Swamiji single-mindedly and with absolute dedication performed a near-impossible task that would have been difficult even if several institutions had worked together. Also noteworthy is his authored work, Sri Shankara Bhagavatpada Vrittantasara Sarvasva. This book examines all available information related to Shankaracharya, investigates it through logic and experience, and indisputably publishes the distilled essence. If it is said that this book stands as the final word on Shankara's personality and works, its profound significance cannot go unnoticed.
Swamiji translated numerous Prakarana Granthas (introductory treatises) related to Vedanta. Likewise, he also brought to light volumes of the writings of Padmapada and Sureshwara. Although he was an Advaitin in thought, word, and deed, he held no bitterness whatsoever towards other philosophical schools. Notable in this regard is his publication of translations of the foundational works of Bhagavad Ramanuja and Bhagavan Buddha. No greater evidence is needed to witness his broad-mindedness.
The sharp logical reasoning and the mature, scholarly language employed by Swamiji in independent Sanskrit works like Mandukya Rahasya Vivrutih and Vedanta Prakriya Pratyabhijna have left many eminent scholars dumbstruck in amazement. This is precisely why a profound scholar like Ranganatha Sharma nodded in agreement and praised him open-heartedly: "...Sanskrit alone was a self-acquired language, learned self-taught with the help of a 'teach-yourself' guide. By repeatedly reading Sanskrit works like the Bhashyas, he mastered the language and composed scriptural texts in classical Sanskrit. I am mesmerized by the Sanskrit linguistic style he used in Mandukya Rahasya Vivruti." Despite all this, in traditional circles, there is a kind of ignorant negligence and arrogant disregard towards Swamiji and his works. It goes without saying that this is absolutely condemnable.
A standout trait in Swamiji's personality was his undying concern for the welfare of society. That is why he did not stop at writing scholarly treatises useful only to pundits; he also composed spiritual songs and collections of Vedantic stories beneficial to people of all classes; he published highly lucid compilations of lectures (Upanyasa Manjari) free from the clutter of excessive citations. Prathama Pustaka (First Books) designed to aid Sanskrit learning also flowed from his pen. And to facilitate greater linguistic proficiency, he translated two cantos of the Raghuvamsha Kavya with annotations. Purity of mind is essential for attaining the detachment taught by pure knowledge; to cultivate this mental purity, selfless action (Nishkama Karma) and unblemished devotion are indispensably helpful. Realizing this, Swamiji translated the Narada Bhakti Sutra for the benefit of spiritual seekers. For the sake of universal welfare, he lived as a dedicated practitioner of his duties.
Guiding himself by the light of the book Vedanta or The Science of Reality written by his guru, K.A. Krishnaswamy Iyer, Swamiji authored the book Paramartha Chintamani, which uncovers the Upanishadic philosophy in an unparalleled manner. The methodology followed in this is the Avasthatraya Prakriya (the methodology of the three states of consciousness). Without getting entangled in quoting Shruti and Smriti texts, this book demonstrably proves that Brahman can be realized solely by trusting unconditioned, universal experience. The uniqueness of this work is that it relies on universal human experience rather than basing Vedanta merely on blind faith. The greatest benefit derived from this was that all the stigmas attached to Vedanta were stripped away, making it completely open to rational inquiry.
Swamiji authored over two hundred books in Kannada, Sanskrit, and English, all centered entirely on the single subject of Vedanta. If, even at the advanced age of over ninety, completely disregarding all physical ailments, he would crawl from his bed to deliver lectures, what can be said about the ever-awakened, burning passion he had for Vedantic knowledge? Namaskurmo Yathabalam (Prostrations to the best of our ability).
(Courtesy: Prekshaa)
(The author is a Sanskrit postgraduate and Assistant Editor of the 'Prekshaa' web magazine)
(Feedback: shashikiran17@gmail.com, feedback@vijayavani.in)